Vrijheid, boerenerven, een mooie wagen en collega’s die de telefoon opnemen als je ze nodig hebt. Voor Ilon Bouwmeester (21) is dat precies wat het werk als RMO-chauffeur bij TGG zo leuk maakt. Vanuit standplaats Etten haalt ze rauwe melk op bij melkveehouders en brengt die naar de fabriek. Vaak zelfstandig, maar nooit helemaal alleen.
Ilon woont sinds een halfjaar samen met haar vriend in Varsseveld en werkt inmiddels bijna twee jaar bij TGG. Toch begon haar interesse in het vak al veel eerder.
Tijdens haar chauffeursopleiding werkte Ilon eerst op een vuilniswagen in Doetinchem. Maar eigenlijk wist ze toen al dat ze uiteindelijk iets anders wilde. “Als klein meisje kwam ik al veel op boerderijen. Later zag ik een keer een melkwagen het erf oprijden en dacht ik: dat lijkt me mooi. Langs de boeren, met zo’n grote wagen op pad.”
Via vrienden van haar ouders kwam ze in contact met een chauffeur van TGG. Ze vroeg of ze een keer mee mocht rijden om te ontdekken of het werk echt zo leuk was als ze dacht. Dat ene ritje werden er uiteindelijk vijf of zes.
“Mijn ouders zeiden ook: ga eerst maar eens kijken voordat je je hele opleiding erop richt. Maar na die ritten wist ik het eigenlijk wel. Dit wilde ik.” Toen er later een vacature vrijkwam bij TGG, ging het snel.
Ilon begon bij TGG op de INTRA. Zo kon ze ervaring opdoen met de vrachtwagencombinatie en leerde ze verschillende fabrieken kennen. Daarna kwam er ruimte vrij op de RMO en kon ze doorstromen naar het werk dat ze eigenlijk vanaf het begin al wilde doen.
TGG gaf haar daarbij de ruimte om het vak te leren. “Ik had nog geen ervaring met zo’n combinatie. Maar blijkbaar hadden ze er vertrouwen in dat het goed zou komen.” Dat vertrouwen merkt ze nog steeds. Want als RMO-chauffeur krijg je behoorlijk wat verantwoordelijkheid. Je haalt melk op bij verschillende veehouders, werkt met verschillende melkstromen en moet zorgvuldig en hygiënisch werken. “Je rijdt eigenlijk een beetje met het geld van de boer rond. Als je bij de verkeerde boer melk ophaalt of iets verkeerd doet met een melkstroom, heeft dat gevolgen. Je wilt het gewoon goed doen.”
Een werkdag begint voor Ilon vaak vroeg. Ze haalt haar wagen op in Etten, bekijkt haar ritlijst en gaat op pad. De adressen kent ze inmiddels goed. Daardoor ontstaat er ook vrijheid in hoe ze haar dag indeelt.
“Je hebt natuurlijk je planning en de boeren die je moet ophalen. Maar je kunt soms zelf bepalen in welke volgorde je dat doet. Als ik weet dat het richting Veghel later druk wordt, kan ik bijvoorbeeld eerst een andere rit doen. Als het werk maar goed gebeurt.” Dat past bij haar.
“Ik vind het lekker om alleen te rijden en mijn eigen ding te doen, zonder dat er de hele dag iemand over mijn schouder meekijkt. Radio aan en gaan.” En soms zijn het juist de kleine momenten die het werk mooi maken.
“Met lekker weer over zo’n boerenlandweggetje, raampje open, muziekje aan. Iemand die met de hond loopt en even een duimpje opsteekt. Of een boer die naar buiten komt voor een praatje. Dat vind ik echt leuk.”
Zelfstandig werken betekent bij TGG volgens Ilon niet dat je alles zelf maar moet uitzoeken. Toen ze net begon op de RMO reed ze eerst mee met een ervaren chauffeur. Haar eerste zelfstandige rit vond ze best spannend.
“Je krijgt ineens alle verantwoordelijkheid. Maar ik wist ook: als er iets is, kan ik altijd bellen.” Dat bleek in de praktijk ook zo te zijn. “In het begin kon ik de collega’s met wie ik op de auto zat eigenlijk dag en nacht bellen. Als ik ergens kwam waar ik nog nooit was geweest of niet wist hoe iets werkte, hielp iemand me gewoon van A tot Z.”
Ook chauffeurs van andere vervoerders die voor dezelfde opdrachtgever rijden helpen elkaar volgens Ilon wanneer dat nodig is. “Als je ergens staat te prutsen, laten ze je echt niet maar wat aanmodderen. Iedereen wil wel helpen.” Die onderlinge mentaliteit typeert voor haar de sfeer bij TGG. “Het is gewoon gezellig en lekker gemeudelijk. Er is ruimte om lekker te ouwehoeren, maar als er iets serieus is kun je dat ook gewoon aangeven.”
Een moment dat Ilon goed is bijgebleven, was haar eerste echte rit in flinke sneeuw. “Ik had eigenlijk nog nooit met zo’n vrachtwagen in zoveel sneeuw gereden. Alles werd wit en op een gegeven moment dacht ik echt: hoe moet ik dit doen met zo’n combinatie van vijftig ton?” Ze belde een collega. “Die zei meteen: als je wilt, ruilen we. Uiteindelijk hebben we volgens mij twee uur gebeld. Hij heeft me er echt doorheen geholpen.”
Toen Ilon later bij TGG vertelde dat ze rijden in winterse omstandigheden spannend vond, werd daar direct iets mee gedaan. Ze kreeg de mogelijkheid om binnen haar Code 95 een slipcursus te volgen. “Dat vind ik mooi. Als je ergens tegenaan loopt, luisteren ze en kijken ze wat ze kunnen doen.”
RMO-transport gaat dag en nacht door. Ook in het weekend en tijdens feestdagen. Dat vraagt wat van je privéleven en daar is Ilon duidelijk over. “Je maakt best lange dagen en je werkt onregelmatig. Mijn vriend werkt gewoon van maandag tot vrijdag, dus soms loop je een beetje langs elkaar heen. Daar moet je samen wel een weg in vinden.”
Tegelijkertijd heeft het ritme ook voordelen. “Ik vind het juist wel lekker als ik bijvoorbeeld dinsdag, woensdag en donderdag vrij ben. Dan kun je ook van alles doen terwijl het overal rustiger is.” En de extra inzet zie je terug. “Als ik aan het eind van de maand mijn loonstrook krijg, denk ik ook wel: dat is mooi meegenomen. Je werkt ervoor, maar je krijgt er ook voor betaald.”
Toch was dat niet waarom ze voor dit werk koos. “Ik wist vooraf eigenlijk helemaal niet wat ik ging verdienen. Ik vond het werk gewoon heel leuk. Van huis uit heb ik altijd meegekregen dat je moet doen waar je gelukkig van wordt. Dat heb ik maar opgevolgd.”
Ook het materieel telt mee in haar werkplezier. De vrachtwagen waarop Ilon rijdt moet er volgens haar gewoon netjes bijstaan. “Van binnen moet hij schoon zijn en van buiten eigenlijk ook. We hebben een mooie hoge Volvo FH. Een paar vlaggetjes voor het raam, een stickertje erop. Daar ben ik wel trots op.” Zeker omdat mensen haar niet altijd verwachten wanneer ze uit de cabine stapt. “Ik ben zelf niet zo groot. Dan zien mensen eerst die grote vrachtwagen en als ik uitstap kijken ze soms wel even. Dan denk ik: ja, ik rijd hier gewoon mee.”
Wat zou ze iemand aanraden die twijfelt of RMO-werk bij hem of haar past? Precies hetzelfde als wat ze zelf ooit deed. “Ga gewoon een keer mee. Dan zie je hoe zo’n dag eruitziet en merk je vanzelf of het bij je past. ” Want uiteindelijk zit het voor Ilon vooral in de combinatie van het werk, de vrijheid en de mensen. “Je bent lekker zelfstandig onderweg, maar als er iets is staat er altijd iemand voor je klaar. Dat vind ik denk ik het mooiste aan werken bij TGG.”
Ook eens achter het stuur kijken?
